WELISWAAR 46 JAAR NA ZIJN DOOD

Enig advies voor hen die een tijd de cel in moeten

Als je in plaats van de strop om de nek te krijgen
 in de cel wordt gegooid
 omdat je de hoop niet opgaf
in de wereld, je land, je volk
 als je tien of vijftien jaar uitzit
 los van de tijd die je nog rest,
zeg dan niet
 “ik had beter aan het eind van het touw gebengeld
      als een vlag” –

Sta pal en leef.
Het mag niet bepaald een plezier zijn
maar het is je diepe plicht
 om nog een dag te leven
   de vijand te tergen.
Een deel van jou mag daarbinnen alleen zijn,
  als een steen op de bodem van een waterput.
Maar het andere deel
 moet zo verweven zijn
 met het woelen van de wereld
 dat je daarbinnen huivert
   wanneer buiten, veertig dagreizen verder, een blad trilt.

Daarbinnen op brieven wachten,
droeve liederen zingen,
of de hele nacht wakker liggen starend naar de zoldering
   is mooi maar gevaarlijk.
Bekijk je gezicht van scheerbeurt tot scheerbeurt,
vergeet je jaren,
kijk uit voor luizen
  en lentenachten,
 denk er altijd aan
      ook de laatste korst brood op te eten –
en ook, vergeet niet hartelijk te lachen.

En wie weet
houdt de vrouw die je bemint niet langer van je.
Zeg niet dat het een bagatel is:
Het is als het afrukken van een groene twijg
    voor de man daarbinnen.

Aan rozen of tuinen denken daarbinnen is slecht,
aan zeeën en bergen denken goed.
Lees en schrijf zonder te stoppen.
En ik raad je ook weven aan
en spiegels maken.
Ik bedoel maar, niet dat je geen
tien of vijftien jaar daarbinnen kunt zitten,
    of meer -
 dat kan,
 zolang het juweel
 links in je borst maar niet dof wordt!

Nazim Hikmet (1901 - 1963)