LAATSTE STADSGEDICHT VAN ERWIN MORTIER

Aan de dichters

Hangen wij nog aan zijden draden
aan een wereld zonder graden vast
en flakkert de lamp van taal

in onze knuisten nog altijd zwakke magie?
++++++++++++++++

Aan de dichters

Hangen wij nog aan zijden draden
aan een wereld zonder graden vast
en flakkert de lamp van taal

in onze knuisten nog altijd zwakke magie?

Zijn wij nog immer spreeuwen
die het vlees van krieken klieven
en onverantwoord kleurrijk

de bril dichtschijten van het journaille en al
wat maliënkolders of mijters draagt?

Wegen wij nog altijd de wereld af
tegen plukken wol, één vrouwenhaar,
gevederte, en noemen wij,

onverbeterbaar, de wereld het lichtste?

Al zijn tijd en al zijn slachtingen ten spijt:
schateren wij in kieren? Laten wij scharnieren
janken? Vouwen wij vliegers,

puntige vliegers uit formulieren?

Gisteren, 24 januari 2007 zette Erwin Mortier een punt achter twee jaar poëtisch ambenaarschap in eredienst van de stad Gent. Een plechtige en naar te verwachten viel ook dichterlijke ceremonie ten stadhuize wuifde hem feestelijk uit. De stadsdichter kreeg daarvoor het gezelschap van kunstbroers- en zus Mark van Tongele, Ruth Lasters en Kurt De Boodt. Gitaarvirtuoos Alexander Makay speelde Bach.

Het vers getiteld "Aan de dichters" sluit een kleine reeks af die begon met het tweeledige vers 'Politique des Poètes' dat de stadsdichter schonk naar aanleiding van de actie 0110 Literair.