Het Franse dagblad "Libération" brengt vandaag (3 mei '07) een excellente (in beide betekenissen) bespreking van 'Les Dix Doigts des Jours" (Alle Dagen Samen):
"Boek na boek graaft Mortier een steeds diepere groeve uit, waar de schriftuur zich niet zozeer ontplooit in nostalgie, als wel in sensaties. Wat deze auteur bezighoudt is niet het glans verlenen aan herinneringen, maar in de loop van de bladzijden het lumineuze van de blik van de kindertijd doen glinsteren."
"Door uit te gaan van een verteller die nog maagdelijk onwetend is qua logisch redeneren, wil deze romancier, die tevens dichter is, zijn drang als schrijver, om van de taal een andere huid te maken, nog een stap verder brengen: een poreuze grens die het reële absorbeert en tussen de fenomenen bemiddelt zonder ze te kunnen verklaren. Het boek is ook kort: op die leeftijd is de wereld van een grote densiteit, de oneindigheid van de tijd verschuilt er zich in de spanne van één seizoen."
Eerder al noemde het Franse tijdschrift "Livres Hebdo" de novelle de sleutel tot Mortiers oeuvre, 'vol geheimenis en rijkdom onder een bedrieglijk eenvoudig oppervlak.'
"Livres Hebdo" wijst op het centrale belang van de piepjonge verteller, die herstellende is van een lange en zware ziekte, 'Wat Mortier toestaat om een vlottende, enorm evocatieve stijl te hanteren: er is geen "ik" want het "ik" van het kind is een halo waarin ook het "hij" of het "hem" ronddrijft die het omschrijft.'
Het magazine vermeldt daarnaast de belangrijk rol van de generaties vrouwen in Mortiers novelle, die daardoor de weidsheid van een echte roman verkrijgt:
"In amper honderd pagina's suggereren hun stemmen zoveel geschiedenis, schetsen ze de trekken van zoveel personages dat je er een spacieuze roman mee zou kunnen vullen: de geschiedenis en psychologie van een uithoek van Vlaanderen, rondom een oude man die sterft en begraven wordt."
Links
› De volledige recensie van Sean James Rose, in Libération
› Livres Hebdo
› Het boek, bij Fayard