EN DE DUITSE RADIO 'MARCEL' EN 'SLUITERTIJD'

'In dit boek is alles een gebeurtenis, zoals in de kinderjaren alles een gebeurtenis is. Bovendien is het alsof de auteur een taal hanteert die geen Frans of Nederlands is, maar een taal daar ver voorbij, of zelfs ver voorbij alle talen. Zijn taal is de taal van de literatuur.' (Over "Alle Dagen samen")

'Hij vertelt in de onvoltooid verleden tijd, en toch is "Marcel" geen herinnering. Het gebeurde lijkt in het heden plaats te vinden. De verstrengeling van beide tijdsdimensies vindt plaats in de taal, die vol wonderbaarlijke beelden zit en de kinderlijke perceptie ernstig neemt.'

'Een klein wonder' noemt criticus Jean-Louis Küffer "Les Dix Doigts des Jours" (Alle Dagen Samen)in het Zwitserse radioprogramma "Entre Les Lignes", en Margrit Irgang looft op de Duitse SWR "Belichtungszeit" als een melancholisch boek dat met een opmerkelijke humor het onherroepelijk voorbije bezingt.

Küffer roemt "Les Dix Doigts.." voor zijn 'grote poëzie en de opmerkelijke vertaling.' De novelle is 'een kleine wonder die ons heel precies de fysieke sensaties van een zeer vroege kindertijd binnentrekt.'

'In dit boek is alles een gebeurtenis, zoals in de kinderjaren alles een gebeurtenis is. Bovendien is het alsof de auteur een taal hanteert die geen Frans of Nederlands is, maar een taal daar ver voorbij, of zelfs "ver voorbij alle talen."

'De taal van Erwin Mortier is bij uitstek die van de literatuur en haar vermogen om een wereld op zich te suggereren.'

Ook Margrit Irgang heeft woorden van lof over voor de vertaalster van 'Sluitertijd'(Ira Wilhelm) die ondermeer de passages in het Frans onvertaald liet, opdat het spel van nuances tussen het Algemeen Nederlands van de verteller, het dialectisch Nederlands van de personages en het Frans van de betere klasse behouden blijft.

Eerder deze maand besprak Irgang ook "Marcel":

'Samen met de naamloze verteller stellen wij brokstuk na brokstuk de geschiedenis weer samen. Mortier houdt het perspectief van het kind daarbij consquent aan en verruimt zo ons historisch besef. Wij worden kleine Vlamingen...

Schrijven vanuit het perspectief van een kind prikkelt wellicht iedere auteur. Erwin Mortier heeft deze moeilijke opdracht, waarbij zoveel mis kan lopen, al meteen in zijn debuutroman aangevat. Vaak krijgt de kinderblik in zulke romans iets naïefs of precieus, of de schrijver slaat aan het doceren. Erwin Mortier trapt in geen van deze valkuilen. Hij vertelt in de onvoltooid verleden tijd, en toch is "Marcel" geen herinnering. Het gebeurde lijkt haast in het heden plaats te vinden. De verstrengeling van beide tijdsdimensies vindt plaats in de taal, die vol wonderbaarlijke beelden zit en de kinderlijke perceptie ernstig neemt: Het is een kunstige taal die nooit gekunsteld wordt.'

Links
› De uitzending van 'Entre Les Lignes' via de site van de Zwitserse Radio (Franstalige uitzendingen - Realplayer)
› Een transcriptie van de bespreking van 'Sluitertijd
› en van 'Marcel'