Dankwoord uitgesproken bij de uitreiking van de Prix du Meilleur Livre Etranger voor Psaumes Balbutiés (Gestameld Liedboek)

te Parijs, Sofitel Paris le Faubourg, 28 november 1965

"Mogelijk heeft haar ziekte, de stilte van Alzheimer, me nog scherper bewust gemaakt van wat voor mij de wezenlijke poëzie is van de taal: het gaat niet in de eerste plaats om vorm of rijm of muziek. Het is bovenal het vermogen om het universum van betekenissen achter ieder woord (en misschien evenzeer iedere stilte) te horen en te beluisteren."

Geachte leden van de Jury,
Dames en heren,
Zeer Geachte Monsieur Hollande (wat lief van u om even langs te lopen),

Het was een aangename verrassing van mijn uitgever het nieuws te mogen vernemen dat ‘Gestameld Liedboek’ (Psaumes Balbutiés) de eer ten deel valt met de Prix du Meilleur Livre Etranger te worden bekroond.

Het boek ligt zo dicht bij mezelf dat er publiekelijk uit voorlezen soms te emotioneel geladen voor me bleek. Ook deze plechtigheid is voor mij een emotioneel moment, maar wel een moment van blijdschap. Ook al omdat de achtentwintigste november toevallig mijn verjaardag is. Als negentienjarige moet ik wellicht een van jongste schrijvers ooit zijn die deze prijs in ontvangst mocht nemen.

Vanavond is niettemin ook door weemoed getekend, aangezien ik vandaag achtenveertig jaar geleden (en dus geen negentien), om kwart voor vier in de namiddag ter wereld kwam uit het lichaam van de vrouw die later zo trots kon zijn op de, zoals dat heet, gevierde schrijver die haar zoon is geworden. Ik heb haar helaas niet meer kunnen vertellen over deze prijs toen ik haar ging bezoeken in het tehuis waar ze zo goed wordt verzorgd. Maar ze glimlachte wel, en ik ook.

Mogelijk heeft haar ziekte, de stilte van Alzheimer, me nog scherper bewust gemaakt van wat voor mij de wezenlijke poëzie is van de taal: het gaat niet in de eerste plaats om vorm of rijm of muziek. Het is bovenal het vermogen om het universum van betekenissen achter ieder woord (en misschien evenzeer iedere stilte) te horen en te beluisteren. Het schrijven van poëzie komt in zekere zin neer op het herinneren van de toekomst en het voorspellen van het verleden – door, al schrijvende, te wachten, en te luisteren.

Ik wil de jury van deze prijs bedanken voor haar keuze. Eveneens bedank ik de mensen van Sofitel Paris le Faubourg voor hun gastvrijheid. Ik dank evenzeer mijn Franse uitgevers, Fayard, die mijn werk intussen bijna vijftien jaar lang trouw uitgeven.

Het is een bijkomende eer voor me, en zeer zeker ook een genoegen, om hier vanavond samen met Alan Hollinghurst en zijn machtige roman gelauwerd te worden. We hebben elkaar al vaker ontmoet, op verschillende gelegenheden, in de afgelopen twintig jaar, dus is het geweldig dat we nu een bescheiden Arc de Triomphe mogen delen.

Ik wens uitdrukkelijk mijn grote dankbaarheid te uiten voor Marie Hooghe, mijn toegewijde vertaalster sinds mijn eerste boeken naar het Frans werden vertaald. Lieve Marie, dankjewel, en dank aan u allen,
Erwin Mortier

Parijs, Faubourg Saint Honoré, 28 november 2013